این کشور ما ایران چرا چنین سرنوشت غم انگیزی دارد؟

هیچ وقت از خودتان سوال کرده اید که این کشور ما ایران چرا چنین سرنوشت غم انگیزی دارد؟

چرا کمتر دوره ای در بلندای تاریخ به آرامش سپری گردانیده است؟

قطعا عوامل مختلفی در این موضوع دخیل هستند ولی با توجه به اینکه همواره این ملت ها هستند که یک کشور را میسازند

بیراهه نرفته ایم اگر قدری از این منظر به موضوع نگریسته و تعمق نماییم .

موضوعی که باعث شد به این فکر بیفتم سالهاست که آزارم میدهد و شوربختانه راه حل کوتاه مدت و سریع هم ندارد این است که

همه ما از تحصیل کرده تا کم سواد از فقیر تا غنی از روشنفکر تا مردم عادی همه و همه دست به دست هم داده ایم و این کشور که از هر نظر بی همتاست را به این روز نشانده ایم و تنها کاری هم که بلدیم انجام دهیم انتقاد از یکدیگر است.

مشکل عمده اکثریت ما بعنوان ملت ایران این است که فقط نشسته ایم بدون دلیل بدون وجود هیچ پایه و اساس وآماری صبح تا شب از زمین و زمان عیبجویی میکنیم.

این موضوع من را به یاد کسی میاندازد که روی شاخه نشسته و مشغول اره کردن همان شاخه است!

بدون اغراق میگویم هیچ ملت دیگری را نمیتوانید پیدا کنید که فقط عیبهایش را برمیشمارد انهم بصورت اغراق امیز و مطلق.

به هر محفلی ایرانی که میروی همه مشغول انتقاد از ایرانیان هستند! تو گویی این دوستان خودشان از جای دیگری امده اند و تو گویی این کشور چند هزار ساله هیچ کامیابی و نقطه مثبتی ندارد.

سی سال حکومت اسلامی به اندازه کافی حیثیتمان را به باد داده است و این محمل بافی بعضی از این <<هموطنان>> قوز بالا قوز شده است و بامزه اینجاست که هر چه شخصی بی هویت تر و در حاشیه تر است بیشتر واقعیت های تاریخی و اجتماعی ایران را کتمان میکند و بیشتر به اصطلاح اروپایی شده است غافل از اینکه در چشم همین خارجی ها کوچک تر و حقیرتر بنظر میرسد.

افسانه سازی و یک کلاغ چهل کلاغ از مشخصه های بارز این گروه است که هیچ پایه علمی ندارد و صرفا بر اساس( شنیده ام و یا میگویند که) استوار است و با کلی گویی (ایرانیها) شروع میشود و بذله گویی های این دوستان موقعی گل میکند که چند تا خارجی هم در مجلس باشند و حتما این حرف های بی پایه و اساس و توهین امیز به یک ملت ترجمه شده و موجب خنده و مضحکه گردد.

شکی نیست که هر ملتی هم نکات قوت و هم نکات ضعف دارد ما در این موقعیت خطیر تاریخی بیش از هر چیز دیگر نیاز

داریم که روی کامیابی ها و موفقیت هایمان تکیه کنیم پافشاری بر انچه در چهارچوب فکری خودمان میگذرد و تعمیم ان به همه

ملت بزرگ ایران هیچ دردی را دوا نمیکند.

ملت های بزرگ همواره سعی در برجسته کردن نکات قوت خود میکنند و سعی در برطرف کردن نکات منفی با این تفاوت که بجای اینکه همه اش ضعف جامعه خود را برخ هم بکشند ان راتصحیح میکنند.

اینکار را هرکس باید از خودش شروع بکند در انصورت جامعه اصلاح میشود ملت های بزرگ اینچنین عمل میکنند و دلیلی ندارد ما غیر از این عمل کنیم.
از سایت:http://mehranmakki.wordpress.com//